Mail ons

Overzicht

Kettingbrief 'ongemak' - deel 4

Blogpost 21 Sep 2020

Een aantal Sioo-collega’s en betrokken deskundigen uit ons netwerk voerden onlangs een gesprek over het thema ‘ongemak’ ter voorbereiding op de Alumnidag over dit thema op 24 september aanstaande. Het gesprek resulteerde in een kettingbrief over het onderwerp die wij de komende weken als reeks plaatsen. In de vierde brief vertelt Froukje Thijs waarom we het radicaal anders moeten doen. Lees hier ook deel 1, deel 2 en deel 3.

Beste Durk Piet, Jesse,

Welkom in mijn café Durk Piet, Jesse. Cappuccino, latte, koffie, espresso? Ik heb ook lekkere thee. Waar heb je zin in?

Je loopt de ruimte in. Het is hier hoofdzakelijk wit. Je wordt, zoals bijna elke gast hier, als vanzelf getrokken naar het raam. Licht, uitzicht, vergezicht op de haven, de stad, op welk weer het straks zal zijn. Uitzicht op de Maas en de binnenhaven van het Boerengat.

Aan de muur hangt één indringend kunstwerk. Een zelfportret van een fotografe, danseres. Gekregen van mijn geliefde, toen ik dit pand betrok.

In het raam hangt een kristal die zijn eigen gang gaat.

Ga zitten, kies maar of je naar de bootjes wilt kijken of liever naar de witte muur.

Hier is aandacht en tijd, en dat is soms meteen het ongemak. De confrontatie met je eigen onrust, drukte, wegstoppen.

Ik zit, inmiddels op 1,5 meter, bij jullie.

Waar komen jullie voor?

Jullie praten, bewegen, zoeken. Ik zie. Zeker in deze witte omgeving zie ik meer. Daarbij voel ik mij ongemakkelijk en jullie misschien ook. Het gevoel dat er weinig verborgen blijft, ik dwars door jullie heen kijk. Wat ik zie zijn slechts richtingwijzers voor mij. Jullie zijn aan zet. Ik zal de signalen bij jullie checken. Samen gaan we op pad. Zoeken naar het beginnetje. Jullie weten en voelen, jullie kunnen laten zien wat klopt.

Café de Liefde was ooit een docu van de VPRO waarin mensen een inkijkje gaven in hoe zij de liefde hadden vormgegeven. De diversiteit was enorm, niks was raar, en oordeelloosheid raakte me. Ik voelde me geconfronteerd met de aspecten van mezelf die ik nog niet leefde. De naam Café de Liefde is een belofte aan mijn cliënten. Welkom met wat er is, hoe gek of raar wellicht ook, het is hier welkom en ik zal niet veroordelen. Ieder heeft z’n unieke zijn en vorm. De belofte dat ik hier voor ga in mijn werk en leven. Met als kern ingrediënt: de liefde. Die maakt het verschil. Geen heldere denker, geen top therapeut gaat verschil maken voor en met een ander zonder de liefde. Dan mist de verbinding. De verbinding die noodzakelijk is voor beweging en voor transformatie. Remco Campert verwoordde dat in zijn gedicht aan en over danser en choreograaf Hans van Manen. De input van mijn voorgangers bracht me er meermaals bij. Prachtig. Over het lijf dat altijd moet. Dat is ook echt mijn beleving. Wéér dat lijf. Wéér mijn weerstand. Met Peters schrijven over ‘moet dit nou weer? ‘, die ken ik ook zo ongelooflijk goed. Ja, het moet weer. Steeds weer. Steeds weer anders. Steeds weer ongemak. Met als opbrengst: Deelname aan het leven, maar maak het maar eens waar …

Ik laat ‘m jullie even zien.

https://www.facebook.com/watch/?v=2353982974627152

Ik begeleid mensen met vragen over hun persoonlijke en professionele leven. Soms samen, partners of businesspartners, soms alleen. Ik dans hier, ben hier stil. Samen, alleen. Het gaat hier over contact, intimiteit, levenslust, schuld, schaamte, zichtbaarheid, voelbaarheid, verlangen. “Het gedoe van het leven”, met dank aan René Gude. Ongemak in vele gedaanten. Het zijn de dingen waarin ik voel dat ik leef. En jullie?

Leven is voor mij ongemak. Ik ben er één van een tweeling. Mijn tweelingzusje is niet levend geboren. Het raakt me daarom zeer als Peter schrijft: “liefde en schoonheid in blazen”. Mijn terugkerende thema is: àlles willen doen om leven in te blazen. Mijn diepste angst is dat iemand die me dierbaar is niet meedoet in het leven. Het niet kan, of niet kan vinden, alleen is, en ik alleen over blijf. Als ik mezelf ‘m’n gang laat gaan‘, treed ik in dienst van het leven van de ander, ga ik voor twee leven. Of ga ik in een begeleiding hard werken.

Liever de liefde inblazen. Vruchtbaar.

In het verhaal over mij en mijn tweelinghelft heb ik veel met niet-weten en dat heeft alles met ongemak te maken. Een rake vraag dus, Durk Piet. Ik heb dit lang niet geweten en tegelijk heb ik het altijd geweten. Op welke manieren, dat voert wellicht wat ver voor nu. Het was een lijf geheugen. Daarop vertrouwen, op de wijsheid en waarheid van mijn lijf, daar had ik erg veel moeite mee. Wanneer is het waar? En waar voor mij is nog niet waar voor de buitenwereld, wanneer mag het daar waar zijn? Ik beschouw het als een bijzonder en dubbel cadeau dat ik een echofoto tegenkwam van mij en mijn tweelinghelft. Ik voelde ook schaamte in dat moment. Had ik nou zo weinig vertrouwen in mijn ‘weten’ dat dit nodig was? En het is rustgevend. Het verklaart voor mij zoveel. Met deze foto kon ik besluiten: een lijf liegt niet. Ik leef verder met als uitgangspunt dat ik de signalen van mijn lijf serieus neem. Dus als ik in een begeleiding iets voel, zie , ruik, “denk”, waarvan mijn hoofd de relevantie niet kan bedenken, breng ik het in. Hoe ongemakkelijk ook. Niet als waarheid, maar als toets: moeten we deze weg in slaan? Jullie weten wat er klopt. Dansen geeft mijn waarneming een extra zetje. Door te bewegen voel ik ook waar het in mijn lijf stokt.

Sioo heeft trouwens het eerste zetje gegeven om zo in mijn werk te kunnen staan. In eerste instantie door mensen die ik tegenkwam in mijn werkveld. Toen voornamelijk HR-gerelateerd advieswerk. Het waren mensen die het lef hadden zichzelf in te brengen. Ik vond het prachtig, wilde dat ook kunnen en ik ontdekte de gemene deler: Sioo ‘gedaan‘. Dat ben ik ook gaan doen en later gaan leren bij mijn tweede grote leer-liefde: Phoenix. Ik ben de heldere denker én de mystica. Juist die mystica in mij heb ik door Sioo ontdekt.

Ik maak graag zaken rond. Dus Durk Piet, ik ben na Sioo op pad gegaan en breng graag terug wat ik in de praktijk heb geleerd.  Verrijken. In de hoop dat dit Sioo wat oplevert.

Ok. Nu zijn jullie een beetje in mijn café. Hebben jullie wat beeld bij mij, bij mijn werk in relatie tot ongemak. Er moeten nog twee dingen uit. Het eerste maakt ruimte voor het tweede.

Want er is ook woede in mij in relatie tot het thema ongemak, en tot hoe we hier tot nu toe over hebben gedeeld. Dit stuk is geen prachtig verhaal, maar een pleidooi voor het mes op tafel. Ik hou het kort.

We staan al op het spel.

Het is veelvoudig oorlog. Oorlog met een virus, oorlog met het welzijn van onze planeet. Oorlog met vele vaste vormen die we kennen en oorlog met onze collectieve trauma’s, zoals racisme en seksualiteit. Ze bieden ons allen een eigen ongemakkelijke kans. We hebben alle kennis en ervaring nodig om iets nieuws, beters te laten ontstaan, transformeren, evolueren, hoe je het ook wilt duiden. Dit toestaan vraagt kunnen loslaten, verlies nemen, iets nieuws durven te laten ontstaan zonder dat je vooraf precies weet wat er komt. Vertrouwen op de wetten van het leven.

We moeten radicaal anders gaan doen. Vind ik. En ja, dat levert aan alle kanten en bij iedereen ongemak op. Dat raakt ethische grenzen, maar ook de visie die we hebben over wat een ’individu‘ in dit kader nou eigenlijk is. Diep ongemak met de grote weerstand en wegkijken hoort hier zeker bij.

De tijd van het mes op tafel is aangebroken, wat mij betreft. Het ongemak wordt nu zoveel gemakkelijker zichtbaar, het dient zich op vele plekken aan. Wie heeft de macht om dit onder de tafel te houden? Het is niet van jou of mij, het is van ons, het is aan ons. We zijn in dienst van de toekomst en ter ere van onze kinderen kunnen we dit dienstverband serieus nemen.

Ik heb een kind van vier jaar. Hij mag niet ten onder gaan. Alles wat ik doe zal in het teken staan van bijdragen aan een toekomst voor hem.

Ik hoop dat heel veel mensen hun ‘ongemak-spier’ gaan trainen. Leren verlies nemen, leren insluiten van perspectieven van vele anderen met al hun belangen, leren zelf te doen, zodat mijn kind, onze kinderen, alle kinderen een toekomst hebben op deze prachtige aarde.

Ik hoop dat Sioo, met alles wat ze kan, en de sporen die zijn inmiddels dik verdiend, mensen kan ondersteunen om dichtbij huis, dichtbij wie ze zelf zijn, het goede te doen. Dat doen wat Wilfried in zijn methode omschrijft. Weten: ‘Wat staat hier op het spel? En waar staat echt iets op het spel? Zien: hoe het daar systemisch ‘werkt’ (maatschappelijk en menselijk) Zelf handelen: wil ik me aan deze goede zaak verbinden, mezelf in het spel houden?’

De gematigde radicaal heeft een vrijplaats nodig. Ik zie Sioo hen helpen om de rust te bewaren, zodat, voorbij de angst en paniek, er ruimte is voor het schone, het ware en het goede. Dan ontstaat er wat vitaals. Dat is met hart en bevlogenheid werken. Ons lijf en leven hangt er van af.

Tot slot: Ik sluit graag af door jullie vizier ook wat te richten op erotiek, genot, creatiekracht, vitale energie. Want Durk Piet, wat prachtig, dancing in the dark. Ongemak in het contact, ongemak in het voelen, ongemak in het niet-weten. Tasten. De rol van het lijf In ongemak is gigantisch. Er is in potentie zoveel ruimte voor licht en de lichtheid in het duister, where the magic happens. De magic komt uit het niet weten voort. Geef je daar maar eens aan over. Sta dat maar eens toe. In het moment.

Of met Campert: Maak dat maar eens waar …

Jesse, ik ben zo benieuwd. Zou jij eens willen inzoomen op de magic, de wetenschap en ongemak? Gaat dat samen? Gelukkig huwelijk? Mag het?

Ik heb een clip voor je. Chainsmoking. Jacob Banks, van het album The boy who cried freedom.

Wellicht ongemakt het jou ook.

Liefdevolle groet aan jullie allen. Fijn dat jullie er even waren, in mijn café. Kom gerust nog eens langs voor een voldoende ongemakkelijke ervaring. Wellicht kunnen Peter en ik een keer met jullie dansen. Dance the talk, zoiets?

Froukje

Lees hier deel 5.

Een aantal Sioo-collega’s en betrokken deskundigen uit ons netwerk voerden onlangs een gesprek over het thema ‘ongemak’ ter voorbereiding op de Alumnidag over dit thema op 24 september aanstaande. Het gesprek resulteerde in een kettingbrief over het onderwerp die wij de komende weken als reeks plaatsen. In de vierde brief vertelt Froukje Thijs waarom we het radicaal anders moeten doen. Lees hier ook deel 1, deel 2 en deel 3.

Beste Durk Piet, Jesse,

Welkom in mijn café Durk Piet, Jesse. Cappuccino, latte, koffie, espresso? Ik heb ook lekkere thee. Waar heb je zin in?

Je loopt de ruimte in. Het is hier hoofdzakelijk wit. Je wordt, zoals bijna elke gast hier, als vanzelf getrokken naar het raam. Licht, uitzicht, vergezicht op de haven, de stad, op welk weer het straks zal zijn. Uitzicht op de Maas en de binnenhaven van het Boerengat.

Aan de muur hangt één indringend kunstwerk. Een zelfportret van een fotografe, danseres. Gekregen van mijn geliefde, toen ik dit pand betrok.

In het raam hangt een kristal die zijn eigen gang gaat.

Ga zitten, kies maar of je naar de bootjes wilt kijken of liever naar de witte muur.

Hier is aandacht en tijd, en dat is soms meteen het ongemak. De confrontatie met je eigen onrust, drukte, wegstoppen.

Ik zit, inmiddels op 1,5 meter, bij jullie.

Waar komen jullie voor?

Jullie praten, bewegen, zoeken. Ik zie. Zeker in deze witte omgeving zie ik meer. Daarbij voel ik mij ongemakkelijk en jullie misschien ook. Het gevoel dat er weinig verborgen blijft, ik dwars door jullie heen kijk. Wat ik zie zijn slechts richtingwijzers voor mij. Jullie zijn aan zet. Ik zal de signalen bij jullie checken. Samen gaan we op pad. Zoeken naar het beginnetje. Jullie weten en voelen, jullie kunnen laten zien wat klopt.

Café de Liefde was ooit een docu van de VPRO waarin mensen een inkijkje gaven in hoe zij de liefde hadden vormgegeven. De diversiteit was enorm, niks was raar, en oordeelloosheid raakte me. Ik voelde me geconfronteerd met de aspecten van mezelf die ik nog niet leefde. De naam Café de Liefde is een belofte aan mijn cliënten. Welkom met wat er is, hoe gek of raar wellicht ook, het is hier welkom en ik zal niet veroordelen. Ieder heeft z’n unieke zijn en vorm. De belofte dat ik hier voor ga in mijn werk en leven. Met als kern ingrediënt: de liefde. Die maakt het verschil. Geen heldere denker, geen top therapeut gaat verschil maken voor en met een ander zonder de liefde. Dan mist de verbinding. De verbinding die noodzakelijk is voor beweging en voor transformatie. Remco Campert verwoordde dat in zijn gedicht aan en over danser en choreograaf Hans van Manen. De input van mijn voorgangers bracht me er meermaals bij. Prachtig. Over het lijf dat altijd moet. Dat is ook echt mijn beleving. Wéér dat lijf. Wéér mijn weerstand. Met Peters schrijven over ‘moet dit nou weer? ‘, die ken ik ook zo ongelooflijk goed. Ja, het moet weer. Steeds weer. Steeds weer anders. Steeds weer ongemak. Met als opbrengst: Deelname aan het leven, maar maak het maar eens waar …

Ik laat ‘m jullie even zien.

https://www.facebook.com/watch/?v=2353982974627152

Ik begeleid mensen met vragen over hun persoonlijke en professionele leven. Soms samen, partners of businesspartners, soms alleen. Ik dans hier, ben hier stil. Samen, alleen. Het gaat hier over contact, intimiteit, levenslust, schuld, schaamte, zichtbaarheid, voelbaarheid, verlangen. “Het gedoe van het leven”, met dank aan René Gude. Ongemak in vele gedaanten. Het zijn de dingen waarin ik voel dat ik leef. En jullie?

Leven is voor mij ongemak. Ik ben er één van een tweeling. Mijn tweelingzusje is niet levend geboren. Het raakt me daarom zeer als Peter schrijft: “liefde en schoonheid in blazen”. Mijn terugkerende thema is: àlles willen doen om leven in te blazen. Mijn diepste angst is dat iemand die me dierbaar is niet meedoet in het leven. Het niet kan, of niet kan vinden, alleen is, en ik alleen over blijf. Als ik mezelf ‘m’n gang laat gaan‘, treed ik in dienst van het leven van de ander, ga ik voor twee leven. Of ga ik in een begeleiding hard werken.

Liever de liefde inblazen. Vruchtbaar.

In het verhaal over mij en mijn tweelinghelft heb ik veel met niet-weten en dat heeft alles met ongemak te maken. Een rake vraag dus, Durk Piet. Ik heb dit lang niet geweten en tegelijk heb ik het altijd geweten. Op welke manieren, dat voert wellicht wat ver voor nu. Het was een lijf geheugen. Daarop vertrouwen, op de wijsheid en waarheid van mijn lijf, daar had ik erg veel moeite mee. Wanneer is het waar? En waar voor mij is nog niet waar voor de buitenwereld, wanneer mag het daar waar zijn? Ik beschouw het als een bijzonder en dubbel cadeau dat ik een echofoto tegenkwam van mij en mijn tweelinghelft. Ik voelde ook schaamte in dat moment. Had ik nou zo weinig vertrouwen in mijn ‘weten’ dat dit nodig was? En het is rustgevend. Het verklaart voor mij zoveel. Met deze foto kon ik besluiten: een lijf liegt niet. Ik leef verder met als uitgangspunt dat ik de signalen van mijn lijf serieus neem. Dus als ik in een begeleiding iets voel, zie , ruik, “denk”, waarvan mijn hoofd de relevantie niet kan bedenken, breng ik het in. Hoe ongemakkelijk ook. Niet als waarheid, maar als toets: moeten we deze weg in slaan? Jullie weten wat er klopt. Dansen geeft mijn waarneming een extra zetje. Door te bewegen voel ik ook waar het in mijn lijf stokt.

Sioo heeft trouwens het eerste zetje gegeven om zo in mijn werk te kunnen staan. In eerste instantie door mensen die ik tegenkwam in mijn werkveld. Toen voornamelijk HR-gerelateerd advieswerk. Het waren mensen die het lef hadden zichzelf in te brengen. Ik vond het prachtig, wilde dat ook kunnen en ik ontdekte de gemene deler: Sioo ‘gedaan‘. Dat ben ik ook gaan doen en later gaan leren bij mijn tweede grote leer-liefde: Phoenix. Ik ben de heldere denker én de mystica. Juist die mystica in mij heb ik door Sioo ontdekt.

Ik maak graag zaken rond. Dus Durk Piet, ik ben na Sioo op pad gegaan en breng graag terug wat ik in de praktijk heb geleerd.  Verrijken. In de hoop dat dit Sioo wat oplevert.

Ok. Nu zijn jullie een beetje in mijn café. Hebben jullie wat beeld bij mij, bij mijn werk in relatie tot ongemak. Er moeten nog twee dingen uit. Het eerste maakt ruimte voor het tweede.

Want er is ook woede in mij in relatie tot het thema ongemak, en tot hoe we hier tot nu toe over hebben gedeeld. Dit stuk is geen prachtig verhaal, maar een pleidooi voor het mes op tafel. Ik hou het kort.

We staan al op het spel.

Het is veelvoudig oorlog. Oorlog met een virus, oorlog met het welzijn van onze planeet. Oorlog met vele vaste vormen die we kennen en oorlog met onze collectieve trauma’s, zoals racisme en seksualiteit. Ze bieden ons allen een eigen ongemakkelijke kans. We hebben alle kennis en ervaring nodig om iets nieuws, beters te laten ontstaan, transformeren, evolueren, hoe je het ook wilt duiden. Dit toestaan vraagt kunnen loslaten, verlies nemen, iets nieuws durven te laten ontstaan zonder dat je vooraf precies weet wat er komt. Vertrouwen op de wetten van het leven.

We moeten radicaal anders gaan doen. Vind ik. En ja, dat levert aan alle kanten en bij iedereen ongemak op. Dat raakt ethische grenzen, maar ook de visie die we hebben over wat een ’individu‘ in dit kader nou eigenlijk is. Diep ongemak met de grote weerstand en wegkijken hoort hier zeker bij.

De tijd van het mes op tafel is aangebroken, wat mij betreft. Het ongemak wordt nu zoveel gemakkelijker zichtbaar, het dient zich op vele plekken aan. Wie heeft de macht om dit onder de tafel te houden? Het is niet van jou of mij, het is van ons, het is aan ons. We zijn in dienst van de toekomst en ter ere van onze kinderen kunnen we dit dienstverband serieus nemen.

Ik heb een kind van vier jaar. Hij mag niet ten onder gaan. Alles wat ik doe zal in het teken staan van bijdragen aan een toekomst voor hem.

Ik hoop dat heel veel mensen hun ‘ongemak-spier’ gaan trainen. Leren verlies nemen, leren insluiten van perspectieven van vele anderen met al hun belangen, leren zelf te doen, zodat mijn kind, onze kinderen, alle kinderen een toekomst hebben op deze prachtige aarde.

Ik hoop dat Sioo, met alles wat ze kan, en de sporen die zijn inmiddels dik verdiend, mensen kan ondersteunen om dichtbij huis, dichtbij wie ze zelf zijn, het goede te doen. Dat doen wat Wilfried in zijn methode omschrijft. Weten: ‘Wat staat hier op het spel? En waar staat echt iets op het spel? Zien: hoe het daar systemisch ‘werkt’ (maatschappelijk en menselijk) Zelf handelen: wil ik me aan deze goede zaak verbinden, mezelf in het spel houden?’

De gematigde radicaal heeft een vrijplaats nodig. Ik zie Sioo hen helpen om de rust te bewaren, zodat, voorbij de angst en paniek, er ruimte is voor het schone, het ware en het goede. Dan ontstaat er wat vitaals. Dat is met hart en bevlogenheid werken. Ons lijf en leven hangt er van af.

Tot slot: Ik sluit graag af door jullie vizier ook wat te richten op erotiek, genot, creatiekracht, vitale energie. Want Durk Piet, wat prachtig, dancing in the dark. Ongemak in het contact, ongemak in het voelen, ongemak in het niet-weten. Tasten. De rol van het lijf In ongemak is gigantisch. Er is in potentie zoveel ruimte voor licht en de lichtheid in het duister, where the magic happens. De magic komt uit het niet weten voort. Geef je daar maar eens aan over. Sta dat maar eens toe. In het moment.

Of met Campert: Maak dat maar eens waar …

Jesse, ik ben zo benieuwd. Zou jij eens willen inzoomen op de magic, de wetenschap en ongemak? Gaat dat samen? Gelukkig huwelijk? Mag het?

Ik heb een clip voor je. Chainsmoking. Jacob Banks, van het album The boy who cried freedom.

Wellicht ongemakt het jou ook.

Liefdevolle groet aan jullie allen. Fijn dat jullie er even waren, in mijn café. Kom gerust nog eens langs voor een voldoende ongemakkelijke ervaring. Wellicht kunnen Peter en ik een keer met jullie dansen. Dance the talk, zoiets?

Froukje

Lees hier deel 5.