Mail ons

Overzicht

Wittebroodsweken in het werk

Blogpost 30 Jan 2020

Ik zat er eigenlijk prima op mijn plek, het voelde vertrouwd. Mijn vorige baan deed ik al bijna tien jaar. Toch kriebelde het al een tijdje, als ik eerlijk ben. Wat daarmee te doen? Wikken, wegen, gisten, twijfelen, praten, bezinken en weer ter zijde schuiven. Het bleek uiteindelijk als tandpasta in een tube: eenmaal eruit wil het er niet meer in. Dus ging de kogel door de kerk. Ik accepteerde een pracht van een nieuwe baan bij een mooie organisatie. Ik koos vol overtuiging. En nu? Ik zit in de spreekwoordelijke wittebroodsweken maar dan in mijn nieuwe werk. Het geeft energie, inspiratie, plezier maar er is ook volop onwetendheid en onzekerheid. Een drukke flipperkast in mijn innerlijke theater die ik in deze mate niet zag aankomen. Wat overkomt me? Dit is toch wat ik wilde?

Het raakt

Ik heb in het verleden – voordat ik met hart en ziel koos voor de wereld van opleidingen, leren & ontwikkelen – gewerkt bij een HR-adviesbureau en me in die hoedanigheid onder meer beziggehouden met recruitment, assessments en loopbaan-issues. Wat ik steevast zei tegen mensen die een nieuwe baan accepteerden: ‘let op, je oude baan voelde misschien vaak aan als een warme deken, je nieuwe werk is dat zeker niet meteen’ en wat ik ook dikwijls zei: ‘het is leuk en uitdagend om te verkassen maar ook heel spannend en lastig om weer nieuwe, vaste grond onder je voeten te krijgen. Onderschat dat niet’.

“Ik wil geloven in mijn werk, ik wil betekenisvol zijn in wat ik doe en daarnaar handelen. Ik wil graag samenwerken met mensen die er ook zo in staan.”


Nu zijn de rollen omgedraaid en treft dit lot mijzelf. Om in de geest van Confucius te spreken: ‘Vertel het me en ik zal het vergeten. Laat het me zien en ik zal het onthouden. Laat het me ervaren en ik zal ernaar handelen.’ Nu ervaar ik het zelf aan den lijve. Bij een heel elementair iets. Werk is namelijk erg belangrijk voor me. Geen wonder dus dat een nieuwe baan me zo raakt.

Echo’s

‘Hoe gaat het nu met je?’ hoor ik van veel mensen om me heen. Ik prevel wat sociaal wenselijks als ‘goed maar ook wat zoekend naar houvast’ of ‘heel leuk en ook een beetje wennen’. De boemerang-vraag die me parten speelde was hoe het nu eigenlijk écht met me ging? Het antwoord was in eerste instantie niet zo makkelijk te geven. Adrenaline, de ‘thrill’ van het nieuwe … dit zijn de dingen die als eerste opborrelden in mijn hoofd want ik zit graag in mijn hoofd. En verder? Twintig jaar leaseauto-gebruik heeft plaatsgemaakt voor het reizen met het openbaar vervoer: alleen dat al is een mega gedragsverandering, mag ik wel zeggen.

En hoe het dan van binnen voelt, vraag ik me vervolgens af. Blijdschap, plezier maar ook onrust en onmacht. Emoties die me deels ook terugbrengen naar vroeger en die als echo’s door kunnen blijven klinken. Bijvoorbeeld toen ik klein was en het spannend werd op het schoolplein of in de klas en dat ik me dan onzeker voelde. Echo’s die me terugbrengen naar vorige baanwisselingen en ik aardig gevonden wilde worden en meteen wilde presteren. Echo’s die me terugleiden naar mijn allereerste team: mijn gezin van herkomst. Waar ik als jongste van vijf kinderen er graag bij wilde horen, gezien wilde worden en tegelijk graag mijn eigen ruimte wilde claimen.

Samenwonen 

De boemerang-vraag brengt me uiteindelijk ook bij de metafoor van de wittebroodsweken. Niet die van het huwelijk maar van het samenwonen in mijn geval. Lang geleden besloten mijn huidige vrouw en ik dat te doen. Maar ja … samenwonen doe je niet zomaar vond ik. Dat is nogal wat. Een hele stap. Vraagt behoorlijk wat voorbereiding en nadenken over wat het betekent maar ook allerhande praktische sores zoals de uitzet, planning en tja, die ‘housewarming’ moet ook. Hoe dan ook, je gooit je leven om. Dat doe je in de voorbereiding allemaal op papier en met gesprekken. De ‘praat-theorie’ zoals leer- en ontwikkelgoeroe Chris Argyris dat benoemde. Hoe dat precies gaat lopen en bevallen, dat weet je helemaal niet precies. Je gaat ervoor en je hebt er vertrouwen in. Anders zou je het niet doen toch? 

En dan is daar de dag van de waarheid, voor het ‘echie’, het avontuur begint: de ‘doe-theorie’. Je komt in actie en dan ga je het echt doen, dat samenwonen. In het begin is het spannend, leuk en een ‘challenge’. Het geeft energie en nieuw elan aan je leven. Het is fris en anders. Tegelijkertijd is het ook eng en berespannend want je moet bijna alles opnieuw ontdekken, afstemmen, inregelen, uitzoeken en wat al niet. Wat een rollercoaster, die wittebroodsweken. En in mijn nieuwe baan voelt het ongeveer ook zo.

Friskijken

De realiteit wijst uit dat ‘het nieuwe’ van een nieuwe job of rol maar een beperkte houdbaarheid heeft. ‘Het systeem’ waarin je terechtkomt maakt nou eenmaal dat je er vanaf dag 1 onderdeel van bent. Het vermogen om kritische buitenstaander te zijn en tegelijkertijd een betrokken ingewijde, is in de veranderkunde een essentieel concept. Een frisse blik kunnen combineren met verbondenheid aan de organisatie. Wat is het een rijkdom als je nog een soort ‘clean sheet’ hebt én wat kan het soms ook in de weg zitten om tot actie over te gaan. Om daadwerkelijk nieuwe paden te gaan bewandelen neem je altijd jezelf mee en kom je jezelf onherroepelijk tegen. Moi aussi. Ik zit middenin deze dynamiek van zelfconfrontatie. Ambivalente gevoelens en allerlei disfunctionele patronen kunnen dan de kop opsteken.

“Al met al ben ik hier als een vis in het water
ondanks dat ik af en toe op het droge lig te spartelen.”


Mijn oude leermeester van weleer Adriaan Rengelink zou tegen me zeggen: ‘allemaal onderzoeksmateriaal’. En dat brengt me nu in het vaarwater van Sioo, mijn nieuwe ‘werkgever’ (voor mij in deze tijd een raar en eenzijdig woord). Tuurlijk, ik heb inmiddels aardig wat kilometers op mijn teller, bruikbare ervaringen en waardevolle opleidingen die me kracht geven waardoor ik toegevoegde waarde kan leveren. Maar wat er óók is, zijn diverse littekens waardoor ik ontvankelijk kan worden voor terugkerende echo’s van pijnlijke gebeurtenissen in het verleden. Het kunnen aankijken – juist als het spannend wordt – van mijn opgelopen butsen en bulten is net zo belangrijk als om te weten wat ik allemaal voor moois in huis heb.

Al met al ben ik hier als een vis in het water ondanks dat ik af en toe op het droge lig te spartelen. Sioo is een openhartige, ondernemende en samenwerkingsgerichte netwerkorganisatie met een rijke antropologie. Liefde voor leren, passie voor ontwikkelen, de samenleving willen duiden en verstevigen, bij willen dragen aan veranderprocessen in organisaties maar vooral aandacht voor mensen, met hun hele hebben en houwen. En ook al huist het kantoor op de 12e verdieping van het WTC in Utrecht (pal naast CS), Sioo is verre van een ivoren toren. Het tegenovergestelde. Klanten, Sioo-collega’s, partners, docenten,  begeleiders, leermanagers, deelnemers, het is een zoete inval. Een inspirerende werkplek op een A-locatie met een magistraal uitzicht.

Tot binnenkort?

In deze ‘wittebroodsweken’ maak ik graag kennis met iedereen die samen wil ‘friskijken’. Ik werk vanuit Sioo aan incompany- en maatwerktrajecten die te maken hebben met leiders en professionals die iets fundamenteels structureel willen veranderen. We begeleiden organisaties die bereid zijn het eigen leiderschap onder de loep te nemen, waarbij datgene wat particuliere belangen verbindt én overstijgt, kan groeien. Kom gerust eens langs en voel je welkom! En lukt dat niet op ons kantoor dan kom ik graag op een andere, passende manier met je in contact.

Ik zat er eigenlijk prima op mijn plek, het voelde vertrouwd. Mijn vorige baan deed ik al bijna tien jaar. Toch kriebelde het al een tijdje, als ik eerlijk ben. Wat daarmee te doen? Wikken, wegen, gisten, twijfelen, praten, bezinken en weer ter zijde schuiven. Het bleek uiteindelijk als tandpasta in een tube: eenmaal eruit wil het er niet meer in. Dus ging de kogel door de kerk. Ik accepteerde een pracht van een nieuwe baan bij een mooie organisatie. Ik koos vol overtuiging. En nu? Ik zit in de spreekwoordelijke wittebroodsweken maar dan in mijn nieuwe werk. Het geeft energie, inspiratie, plezier maar er is ook volop onwetendheid en onzekerheid. Een drukke flipperkast in mijn innerlijke theater die ik in deze mate niet zag aankomen. Wat overkomt me? Dit is toch wat ik wilde?

Het raakt

Ik heb in het verleden – voordat ik met hart en ziel koos voor de wereld van opleidingen, leren & ontwikkelen – gewerkt bij een HR-adviesbureau en me in die hoedanigheid onder meer beziggehouden met recruitment, assessments en loopbaan-issues. Wat ik steevast zei tegen mensen die een nieuwe baan accepteerden: ‘let op, je oude baan voelde misschien vaak aan als een warme deken, je nieuwe werk is dat zeker niet meteen’ en wat ik ook dikwijls zei: ‘het is leuk en uitdagend om te verkassen maar ook heel spannend en lastig om weer nieuwe, vaste grond onder je voeten te krijgen. Onderschat dat niet’.

“Ik wil geloven in mijn werk, ik wil betekenisvol zijn in wat ik doe en daarnaar handelen. Ik wil graag samenwerken met mensen die er ook zo in staan.”


Nu zijn de rollen omgedraaid en treft dit lot mijzelf. Om in de geest van Confucius te spreken: ‘Vertel het me en ik zal het vergeten. Laat het me zien en ik zal het onthouden. Laat het me ervaren en ik zal ernaar handelen.’ Nu ervaar ik het zelf aan den lijve. Bij een heel elementair iets. Werk is namelijk erg belangrijk voor me. Geen wonder dus dat een nieuwe baan me zo raakt.

Echo’s

‘Hoe gaat het nu met je?’ hoor ik van veel mensen om me heen. Ik prevel wat sociaal wenselijks als ‘goed maar ook wat zoekend naar houvast’ of ‘heel leuk en ook een beetje wennen’. De boemerang-vraag die me parten speelde was hoe het nu eigenlijk écht met me ging? Het antwoord was in eerste instantie niet zo makkelijk te geven. Adrenaline, de ‘thrill’ van het nieuwe … dit zijn de dingen die als eerste opborrelden in mijn hoofd want ik zit graag in mijn hoofd. En verder? Twintig jaar leaseauto-gebruik heeft plaatsgemaakt voor het reizen met het openbaar vervoer: alleen dat al is een mega gedragsverandering, mag ik wel zeggen.

En hoe het dan van binnen voelt, vraag ik me vervolgens af. Blijdschap, plezier maar ook onrust en onmacht. Emoties die me deels ook terugbrengen naar vroeger en die als echo’s door kunnen blijven klinken. Bijvoorbeeld toen ik klein was en het spannend werd op het schoolplein of in de klas en dat ik me dan onzeker voelde. Echo’s die me terugbrengen naar vorige baanwisselingen en ik aardig gevonden wilde worden en meteen wilde presteren. Echo’s die me terugleiden naar mijn allereerste team: mijn gezin van herkomst. Waar ik als jongste van vijf kinderen er graag bij wilde horen, gezien wilde worden en tegelijk graag mijn eigen ruimte wilde claimen.

Samenwonen 

De boemerang-vraag brengt me uiteindelijk ook bij de metafoor van de wittebroodsweken. Niet die van het huwelijk maar van het samenwonen in mijn geval. Lang geleden besloten mijn huidige vrouw en ik dat te doen. Maar ja … samenwonen doe je niet zomaar vond ik. Dat is nogal wat. Een hele stap. Vraagt behoorlijk wat voorbereiding en nadenken over wat het betekent maar ook allerhande praktische sores zoals de uitzet, planning en tja, die ‘housewarming’ moet ook. Hoe dan ook, je gooit je leven om. Dat doe je in de voorbereiding allemaal op papier en met gesprekken. De ‘praat-theorie’ zoals leer- en ontwikkelgoeroe Chris Argyris dat benoemde. Hoe dat precies gaat lopen en bevallen, dat weet je helemaal niet precies. Je gaat ervoor en je hebt er vertrouwen in. Anders zou je het niet doen toch? 

En dan is daar de dag van de waarheid, voor het ‘echie’, het avontuur begint: de ‘doe-theorie’. Je komt in actie en dan ga je het echt doen, dat samenwonen. In het begin is het spannend, leuk en een ‘challenge’. Het geeft energie en nieuw elan aan je leven. Het is fris en anders. Tegelijkertijd is het ook eng en berespannend want je moet bijna alles opnieuw ontdekken, afstemmen, inregelen, uitzoeken en wat al niet. Wat een rollercoaster, die wittebroodsweken. En in mijn nieuwe baan voelt het ongeveer ook zo.

Friskijken

De realiteit wijst uit dat ‘het nieuwe’ van een nieuwe job of rol maar een beperkte houdbaarheid heeft. ‘Het systeem’ waarin je terechtkomt maakt nou eenmaal dat je er vanaf dag 1 onderdeel van bent. Het vermogen om kritische buitenstaander te zijn en tegelijkertijd een betrokken ingewijde, is in de veranderkunde een essentieel concept. Een frisse blik kunnen combineren met verbondenheid aan de organisatie. Wat is het een rijkdom als je nog een soort ‘clean sheet’ hebt én wat kan het soms ook in de weg zitten om tot actie over te gaan. Om daadwerkelijk nieuwe paden te gaan bewandelen neem je altijd jezelf mee en kom je jezelf onherroepelijk tegen. Moi aussi. Ik zit middenin deze dynamiek van zelfconfrontatie. Ambivalente gevoelens en allerlei disfunctionele patronen kunnen dan de kop opsteken.

“Al met al ben ik hier als een vis in het water
ondanks dat ik af en toe op het droge lig te spartelen.”


Mijn oude leermeester van weleer Adriaan Rengelink zou tegen me zeggen: ‘allemaal onderzoeksmateriaal’. En dat brengt me nu in het vaarwater van Sioo, mijn nieuwe ‘werkgever’ (voor mij in deze tijd een raar en eenzijdig woord). Tuurlijk, ik heb inmiddels aardig wat kilometers op mijn teller, bruikbare ervaringen en waardevolle opleidingen die me kracht geven waardoor ik toegevoegde waarde kan leveren. Maar wat er óók is, zijn diverse littekens waardoor ik ontvankelijk kan worden voor terugkerende echo’s van pijnlijke gebeurtenissen in het verleden. Het kunnen aankijken – juist als het spannend wordt – van mijn opgelopen butsen en bulten is net zo belangrijk als om te weten wat ik allemaal voor moois in huis heb.

Al met al ben ik hier als een vis in het water ondanks dat ik af en toe op het droge lig te spartelen. Sioo is een openhartige, ondernemende en samenwerkingsgerichte netwerkorganisatie met een rijke antropologie. Liefde voor leren, passie voor ontwikkelen, de samenleving willen duiden en verstevigen, bij willen dragen aan veranderprocessen in organisaties maar vooral aandacht voor mensen, met hun hele hebben en houwen. En ook al huist het kantoor op de 12e verdieping van het WTC in Utrecht (pal naast CS), Sioo is verre van een ivoren toren. Het tegenovergestelde. Klanten, Sioo-collega’s, partners, docenten,  begeleiders, leermanagers, deelnemers, het is een zoete inval. Een inspirerende werkplek op een A-locatie met een magistraal uitzicht.

Tot binnenkort?

In deze ‘wittebroodsweken’ maak ik graag kennis met iedereen die samen wil ‘friskijken’. Ik werk vanuit Sioo aan incompany- en maatwerktrajecten die te maken hebben met leiders en professionals die iets fundamenteels structureel willen veranderen. We begeleiden organisaties die bereid zijn het eigen leiderschap onder de loep te nemen, waarbij datgene wat particuliere belangen verbindt én overstijgt, kan groeien. Kom gerust eens langs en voel je welkom! En lukt dat niet op ons kantoor dan kom ik graag op een andere, passende manier met je in contact.